หนึ่งในบรรดามหาจุลโปรเจคท์(แปลว่าโปรเจ็คท์กะจี้รี่มั่กมัก) ที่ผมแส่เข้าไปเริ่มหรือช่วยให้เขาเริ่มขึ้นมา คือ DesignEd workshop (อ่านว่า ดีซายเอ็ด ครับ) ซึ่งผมรับลูกมาจากพีท คมพิชญ์ เด็กไทยซึ่งกำลังจะจบป.โทจากหลักสูตร Master of European Design
พีท ร่วมกับสหายจากหลายชาติ มีอิตาเลียน เยอรมัน บลาๆๆ ทำเวิร์คชอปทางการออกแบบร่วมกับนักเรียนระดับปริญญาตรี ในโรงเรียนออกแบบที่อยู่ในเครือข่ายของ Master of European Design มาหลายหนแล้ว หนนี้เกิดมันเขี้ยว อยากมาจัดในเมืองไทย เคราะห์หามยามร้าย พีทเจอมือดีอย่างอาจารย์สันติ ส่งต่อให้มาคุยกับผม ก็เลยเป็นเรื่องเป็นราว ปวดกบาลกันยังไม่สิ้นไม่สุด
ของอาจารย์ทิพย์สุดาคร้าบ
หลายเดือนมานี้ ชีวิตผมวุ่นวายสายตัวแทบขาด จะโทษใครก็ไม่ได้ เพราะทำตัวเป็นจอมโปรเจ็คท์เอง สมน้ำหน้า ผมเลยเลิกเขียนที่นี่ไปพักใหญ่ พอนึกออกได้ช่วงที่คนข้างตัวบินหนีไปเป็น art critic in residence ที่ red gate gallery กลางเมืองปักกิ่งหนึ่งเดือน ผมเลยไม่มีใครคอยกวนตั้งคำถามintellectual ก็เลยนึกถึงบล็อกนี้ขึ้นมาครับ คราวนี้มารายงาน
ผมเพิ่งเสร็จงานเขียน text สำหรับ TAM's Book ซึ่งเป็น art book เล่มใหม่ของ Hanspeter Ammann
รายแรกที่ส่งมาคือนุ่น ซึ่งสารภาพว่า ออกแบบอะไรพิสดารได้จนเข้าตา trendsetter จากปารีสมาแล้ว แต่ง่อยมากเวลาออกแบบอะไรที่ต้องเรียบง่ายหรือไม่ซับซ้อนมาก อย่างโลโก้ (จริงหรือไม่ ดูกันเองนะครับ)
งานแรกที่ Mor Mor Creative Forum ทำตัวเป็นเจ๊จัดการ คือ นิทรรศการ CRACK the magic clay can do ซึ่งรวบรวมเอาคนหน้าใหม่ทางทัศนศิลป์ ให้มาทำงานด้วยดิน นิทรรศการนี้จะจัดที่บ้านสีลม อย่างที่กระทู้ข้างล่างบอกไว้แล้ว อยากได้ข้อมูลเพิ่มเติม ภาษาไทยคลิกที่นี่ี้ ส่วนภาษาอังกฤษคลิกตรงนี้ครับ
มาตกม้าตายก็ตอนที่เขาตัดสินใจเปลี่ยนมาประชุมกันที่ศูนย์ประชุมสิริกิติ์ ไบรอันไปสำรวจพื้นที่แล้วบอกว่า "ม่ายหวาย" พรมอะร้าอร่ามอลังการลายพร้อยแบบอะลาดินบินมาจากเมกกะ แต่เขากันพื้นที่ไว้สำหรับ installation เล็กกะจิดริดเท่าหอยมด Han Nefkens ซึ่งเป็น art collector และเป็นผู้สนับสนุนด้านการเงินของการประชุมนี้ เลยตัดสินใจเอางานพวก video art ไปแสดงแทน เฮ้อ...ยุคนี้อะไรอะไรที่มัน "ดิจิต้อลลล"มันก็ซื้อง่ายขายคล่องอย่างงี้แหละ
ถึงงาน Clone ของผมจะล่องจุ๊นไปแล้ว สิ้นเดือนนี้ ผมก็ยังต้องคุยกับ Han Nefkens อยู่ดี เพื่อให้เขาตัดสินใจว่าจะเลือก commission ให้ผมสร้างงานเพื่อร่วมแสดงในนิทรรศการที่สหประชาชาติเป็นเจ้าภาพหรือเปล่า ถ้าโดนเลือกก็คงเรื่องยาว เพราะงานจะถูกส่งต่อไปแสดงอีกหลายมุมของโลก
งึมๆๆๆ อยู่ดีไม่ว่าดี ดั้นเลือกทำงานที่มีแต่มิวเซียมเท่านั้นจะรองรับได้ แล้วจะโทษใครนอกจากโทษตัวเอง ก้มหน้าก้มตาทำบ้าทำบอต่อไป อยากทำอะไรก็ทำไปดีกว่ากรู
มิถุนายน 2549
ใครสักคนจากหนังสือ Wallpaper โทรมาหาผม
บอกว่าเป็นลูกศิษย์ของ แจ๋ (กรกช) ซึ่งใจดีมาช่วยผมสอนเด็กปีสองอยู่บ่อยๆ
เรื่องของเรื่องที่โทรมา คือแจ๋เขาใจดีสองเด้ง เสนอชื่อผมให้ทาง Wallpaper ส่งต่อให้เครือซีเมนต์ไทยเลือก Wallpaper ก็เลยโทรมาบอกเล่าเก้าสิบกับผมซะก่อนที่จะเสนอไปให้ เครือซีเมนต์ไทย เลือก เพื่อให้สร้างงานอะไรก็ได้ ด้วย ซีเมนต์ขาว
คือว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของแคมเปญประชาสัมพันธ์ซีเมนต์ขาว โดยอาศัยนักออกแบบหรือศิลปินมาสร้างงานด้วยวัสดุตัวนี้ ซึ่งใครๆมักโมเมเหมาว่า มีไว้สำหรับทำหินขัด(terrazzo)เท่านั้น
ผมก็อืออออนุญาตเขาไป แต่เอ๊ะ เขาก็ไม่เห็นถามขอประวัติหรือ portfolio อะไรเลยนี่หว่า
ถามเข้าเขาก็บอกว่า ประวัติน่ะมีแล้ว ได้จากเน็ต ได้ยังไงครับ???? กรูเป็นเจ้่าของประวัติยังไม่รู้ตัวเลยว่าโดนแฉชีวิตบัีดซบบนไซเบอร์สเปซไปแล้ว ลงท้ายเลยต้องยืนยันบอกเขาว่าอย่าส่งไปให้ใครดูเชียวนะ กรูอายยยย CV(ประวัติ)นะเขาต้อง update กันบ่อยๆ ผมก็ไม่รู้นะครับว่าคุณได้ CV ของผมหรือของใครมา แต่ที่รู้ชัวร์ป้าปก็คือ หนึ่งปีผ่านไป ประวัติการทำงานของผมยาวขึ้นอีกสามวาสองศอก (ก็ผมมัน workaholic ซะจนออกนอกหน้า ส่วนงานที่ผลิตออกมาจะดีไม่ดี นั่นอีกเรื่องหนึ่ง ประมาณว่าบ้าพลังทำเยอะเอาไว้ก่อน ก็มีความสุขแล้วกรู) แล้วนี่กรูทำงานมาตั้งยี่สิบปีแล้วนะว้อยยยยยย (รู้กันหมดเลยว่าแก่)
แล้วเขาทั้งหลายก็หายไปสองเดือน ...
บทความ " สุนทรียะ = ไสยะ ? " นำเสนอในการประชุมสาระศาสตร์เมื่อ ตุลาคม 2547
เขียนขึ้นเพราะอัดอั้นตันใจ จากการที่โดนมรสุมทางวิชาการ ว่าผมฝักใฝ่ศิลปะจนพาลูกศิษย์ที่เรียนวิชาการออกแบบ เข้ารกเข้าพงไปกับความเพ้อเจ้อของศิลปะ (อย่างที่หลายคนในเมืองไทยชอบโมเมเอาว่าศิลปะเป็นอย่างนั้น)
บทคัดย่อ
บทความนี้ เกิดจากประสบการณ์ตรงของผู้เขียนทั้งในฐานะผู้เรียนและผู้สอนของภาควิชาการออกแบบอุตสาหกรรมของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่ทำให้ผู้เขียนสังเกตเห็นความขัดข้องในกระบวนการคิดของผู้เรียน และตั้งสมมติฐานว่าความขัดข้องดังกล่าวอาจเป็นผลมาจากวาทกรรมกระแสหลักว่าด้วยสุนทรียะที่แพร่ออกจากสถาบันอุดมศึกษาแห่งนี้ วาทกรรมดังกล่าวกล่าวว่า สุนทรียะเป็นส่วนเกินของงานออกแบบ ไม่ใช่เรื่องสำคัญของการออกแบบ และ(หากใช้คำว่า ศิลปะ แทนคำว่า สุนทรียะ)เป็นศาสตร์ที่แยกขาดจากศาสตร์การออกแบบ บทความนี้ ตั้งคำถามท้าทายวาทกรรมดังกล่าวว่า “สุนทรียะเป็น“หน้าที่” ของงานออกแบบ ได้หรือไม่” และ “สุนทรียะเป็น“ประเด็นหลัก” ของงานออกแบบ ได้หรือไม่” คำถามทั้งหลายนำไปสู่การเสนอทิศทางที่อาจช่วยให้ผู้สอนศาสตร์การออกแบบสามารถดึงเอาสุนทรียะกลับมาอยู่ในกระบวนการเรียนการสอนของภาควิชาฯอีกครั้งหนึ่ง และทั้งคำถามและข้อเสนอเหล่านี้อาจเป็นประโยชน์ต่อผู้สอนในศาสตร์ใกล้เคียงกันในสถาบันอื่นๆ ซึ่งอาจได้รับอิทธิพลจากวาทกรรมที่กล่าวถึงในบทความนี้
ถ้าไม่เบื่อตายซะก่อน ตามไปอ่านบทความเต็มได้ที่นี่
เมษายน 2549 Brian คนข้างตัวของผม ได้รับทุน Artist in Residence จาก Rimbun Dahan ให้ไปนั่งเขียนบทความให้เสร็จหนึ่งบท ผมเลยโดนถูกชวนแกมบังคับให้ตามไปในช่วงท้ายของ residency period ซึ่งยาวหนึ่งเดือน (สำหรับ residence ชาติอื่นทีไม่ใช่มาเลเซียนหรือออสเตรเลียน สองชาติหลังนี้เป็นเด็กเส้น ได้สิทธิพิเศษ อยู่ได้ยาวหนึ่งปี พร้อมเงินเดือนให้สร้างงานของตัวเอง จะทำประติมากรรม จิตรกรรม หรือวรรณกรรม ก็ได้)
.jpg){kind=link}
-01.jpg){kind=link}
.jpg){kind=link}